Pot sufitem zabrakło miejsca, tak więc czas na poczynienie kolejnych kroków w lapoczynieniu. Trzy żarówki zainstalowane z tyłu załatwiają sprawę, myślę. Efekt? Check it:

Tak więc, jeżeli zdarza się Wam popijać wino,  nie wypieprzajcie przypadkiem butelek! Wpierdolcie je na szafę, podświetlcie lampami i szpanujcie przy laskach, klimat jest,  one wszystkie na to lecą!

Ostrzegam, przy większy zaangażawaniu w tworzeniu lampy może dojśc do uzależnienia. Moja składa się z ponad 40 butelek, pijąc 1-2 tygodniowo udało mi się w jakieś 25 tygodni. Następne jednak pójdą do piwnicy, by oczekiwać na wypełnienie.

Yo!

Winem zajawiałem się od kiedy tylko pamiętam, począwszy od kartonowych upodleń jako nastolatek, mogę chyba rzec, że smak mi się nieco wyostrzył i stałem się z deka bardziej wybredny. Tak więc w kwestii raczenia się, zaraz po kartonach przerzuciłem się na białe, nieznośnie słodkie, ziołowe Vermouthy. Na wyspach brytyjskich litrami wlewałem, bo tańsze od każdego czteropaka były, a role znieczulacza czyniły;) W polszczy naszej, z początków studiowania po cichu, w zaciszu domowym zabrałem się od degustacji słodkich, deserowych. I na przykład ,Verso’ polecam do dziś, bo smaczne i do frykasów pasuje. Mojego wybrzydzania nigdy dość, więc naturalnie po pewnym czasie przyszła kolej na półsłodkie. Tak więc wszystkie Kadarki, Melniki, Fresca, Don Solisy, nie są mi obce. Za najsmaczniejsze z pół słodkich jednak uznałem ,Starego mnicha’ i ,Tcherge’. Zauroczony Tchergą przerzuciłem się na jej półwytrawną siostrę, i wiadomo, rewelacyjna.  Tak to pokrótce się przedstawia, ale tak na prawdę to napisać chciałem o czymś innym.

Przyszła kolej na nową zajawkę – samodzielne sporządzenie swojego pierwszego wina. Ograniczony wyłącznie brakiem wiedzy na ten temat twardo poczyniłem dziś pierwsze kroki, w domowej literaturze wygrzebałem księgę ,Domowy wyrób win’ pana Jana Cieślaka, z piwnicy wytoszczyłem trzy baniaki, owoce zdają się być też gotowe. Pozostaje tylko niczego nie spieprzyć.. By za kilka miesięcy pochwalić się najzajebistszym winem ever, no przynajmniej takie jest założenie;).

Bez lansu się nie obejdzie.  Choć bez przesady, bo i tak od dawna nikt tego nie czyta, a tym bardziej nie komentuje;). Tak więc posiadłem lustrzankę firmy Sony, alpha 350. Chyba fajne, no w każdym bądź razie ja się zajebiście cieszę. Ajt! Teraz tylko wykrzesać kilka minut tygodniowo więcej na robienie zdjęć, i będzie w pytę. Więcej nie piszę, macie internety – tam po szczegóły, zamieszczam tylko do obczajki pierwsze lepsze zdjęcia nabytku z googli:

Front:

Back:

Acha. Przy okazji zakupiłem kartę ośmio gigową co by wszystko się mieściło, no i kilka dni temu dysk zewnętrzny 250 gb. Ahoj.

No i niedługo pewnie coś wrzucę na Flickr’a, czy picasę. Na pewno też nie zrezygnuje z cykania Prakticami, mam jeszcze sporo klisz:) yo!

Posted in Zdjęcia ]]> http://panznieba.wordpress.com/2009/05/14/lustro-z-pod-znaku-a350/feed/ 0 panznieba Sony alpha sony_alpha_dslr_a350_main sony-alpha-dslr-a350 http://panznieba.wordpress.com/2009/03/31/nie-lubie-portretow/ http://panznieba.wordpress.com/2009/03/31/nie-lubie-portretow/#comments Tue, 31 Mar 2009 21:51:53 +0000 Kamil http://panznieba.wordpress.com/?p=76 ]]>

Sprawa pokrótce przedstawia się tak: zadzwonił do mnie znajomy..

.., z prośbą  o wykonanie kilku portretów  jego siostry, w plenerze,  bo przydała by się jej wizytówka w internecie, a ja mam aparat i lubię cykać. Dziewczyna wysoka, młodziutka, z wyrazistą urodą. Czysty materiał na modelkę, myślę, życzę.

Zgodziłem się, pomimo braku wolnego dnia od pracy, ustawiliśmy się w niedzielny poranek w sercu miasta smoka. O braku doświadczenia w portretowaniu nie wspomnę, bo tyle go co nic. Uznałem, że nie będę nic planował, a na uzupełnianie wiedzy choć by wskazówkami z internetu było za późno. Jedyne co, to pomyślałem, że kupię  jedną kliszę 36 kolorową, jedną 36 b&w przejdziemy się klasykiem(rynek, kawiarnie, wawel, wisła)  i styknie. Czasu też nie miałem za wiele, bo z 2 godziny. Tak tez zrobiliśmy. Efektem jest 36 odbitek z kliszy kolorowej, większa część marna, albo z plamkami od kropel deszczu na obiektywnie(wspominałem, że złapał nas deszcz?), a klisza z fajniejszymi ujęciami, w czerni i bieli sfiksowała i klatki ponakładały się na siebie. Reasumując odbyliśmy we trójkę miły spacer, siląc się na pomysły w uwiecznianiu młodej, by było ładnie i modnie.Nic się nie zmieniło, wciąż nie umiem i nie przepadam za robieniem portretów, nie lubię ustawiać, narzucać bo i tak nigdy nie wyjdzie mi tak jak bym chciał to widzieć. Nadal jednak lubię uwieczniać i łapać chwile z przypadku, szukając magii w szczegółach, prostych rzeczach .

Za to będzie miała dziewczyna kilka fot na naszą-klasę;).

Reszta fot niebawem, jak znajdę czas na skanowanie. yo.

ps. Te ponakładane na siebie klatki z b&w wydają mi się duzo ciekawsze, chyba wywołam odbitki, dla siebie, z ciekawości.

/Edit: Znalazłem chwilę, więc wrzucam.

W prawdzie już dzień po, jednak wypada mi wspomnieć. 10 bieżącego miesiąca przytrafiło mi się obchodzić urodziny.

Piszę nie bez powodu, ponieważ przypadkowo w tym dniu zajawiłem się czymś nowym – i teraz Ci co mnie znają lekko się zdziwią. Jest to bowiem Sport. Tak, wiem, brzmi śmiesznie obok siebie – ja, sport. Ale na serio;)

Dosyć przypadkowo, bo bez wcześniejszego planowania,  trafiłem wczoraj do Centrum Wspinaczkowego Forteca (CWF). Skoro już byłem na miejscu, po za przyglądaniem się jak to robia inni postanowiłem spróbować czy mnie również sprawi to frajdę. O dziwo zajarałem się do oporu. Na ściankach spędziliśmy kilka godzin, i muszę przyznać, że dawno już wysiłek nie sprawiał mi tyle przyjemności. Miałem ze sobą oczywiście aparat i w chwilach odpoczynku udalo mi się zrobić kilka zdjęć. Efekty wiadomo, zamieszczę gdy wywołam kliszę. Tak wiec po za rolkami, na które zdarza mi się mieć ochote kilka razy do roku na pewno będę odwiedzał w dniach wolnych cwf.

the last one

Cześć pamiętniczku. Szlag, nie ten blog. No dobra, bez żartów.

Kilka nowości u mnie. Ze względu na zmianę cyferki w dacie, podjąłem się kilku wyzwań na najbliższą przyszłość. Głupie, nie?  Tak więc  postanowienie nr. 1: rzuciłem fajki – tak na serio już. Kilka większych i mniejszych upodleń za mną, a mi całkiem lekko idzie odmawianie słodkiego dymu. Przy kawie rano brakuje mocno, ale wytrzymuję. Postanowienie nr.2 tyczy się fotografii. Skoro nie wydaje już na Camele, ograniczyłem też swój budżet na alkohol i w krótkim czasie udało mi się wywołać zaległe klisze, co od ponad pół roku zalegały w lodówce. Bardzo fajnie jest widzieć w końcu swoje poczynania.

Na początek 5 kolorowych klisz, około 150 zdjęć. Nic się nie zmieniło, wciąż większość to miernota albo mocno średnie zdjęcia. Ale z kilku jestem na prawdę zadowolony. Szczególnie dla tego, ze są to moje pierwsze kroki w fotografii analogowej o której nie mam tak na prawdę pojęcia. Nigdy nie przeczytałem żadnej książki, gazety, a nawet dłuższego artykułu w tej tematyce, cała moja wiedza opiera się na kilku drobnych wskazówkach Kamili. Wszystkie zdjęcia więc wykonane są instynktownie, dużo w tym zabawy i eksperymentów. Acha, spora ich część jest nie ostra, poruszona, źle naświetlona itp., jednak wybaczam sobie, zgodnie z powyższym – wybaczcie i Wy mi:)

Zapraszam więc do zerknięcia na mego Flickr’a bo tam właśnie będą lądować skany z odbitek.

*Co się tyczy jakości wszystkie zdjęcia są skanami z matowych odbitek 10×15, i ze względu na liczbę skanowanie odbywało się na ustawieniach w trybie przyśpieszonym, co oczywiście również wpłynęło na ich jakość.

Podzieliłem całość na kilka kategorii: Ludzie, Miejscówki i Abstrakcje.

I jak?

Ach te internety. .Ciągle nowego coś, jeden serwis ciekawszy od drugiego. Człowiek w końcu nie spamięta tych wszystkich adresów, dynamiczne zakładki zaczną pokazywać 3 cyfrowe liczby, a czasy kiedy to wpadało się szybko sprawdzić pocztę i gadu miną bezpowrotnie by co najmniej  pół godziny ogarnąć nagromadzone ciekawostki. W sumie to fajnie.

www.soup.io umożliwia stworzenie własnego profilu i zapychanie go wszelakiej maści stuffem. Dodawać możemy w kategoriach: Teksty, linki, cytaty, obrazki, widea, pliki, recenzje i wydarzenia. Bardzo fajna sprawa, myślę. Pewnie zdarzyło się Wam ujrzeć ciekawy obrazek, w pytę wideo na jutubie czy przeczytać jakaś złotą myśl;) Fajnie jest to gromadzić w jednym miejscu, by móc później pokazać znajomym, np.

Mnie się to podoba. Sprawdźcie to!

mój profil.

I nie zapomnijcie zaprosić mnie do znajomków:)

Wspominałem już kiedyś o serwisie FFFFOUND! w lastowym dzienniku, gromadzącym świetne gówno i jako źródle inspiracji. Pora na kolejny gorący adres, z bogatą zawartością.

BOOOOOOOM! podobnie jak i FFFFOUND! gromadzi w jednym miejscu przejawy cyfrowej kreatywności, ale nie tylko. Autorzy serwisuj jasno postawili sobie na celu inspirację przeglądających – ze mną im się udało – przez co ostatnio poświęcam więcej czasu na fotografowanie.  Owoce, albo warzywa tych chwytanych chwil już niebawem. Sam jestem ciekaw co z tego wyjdzie;)

Do tego czasu polecam subskrybcje obu serwisów. Piona.

Moja pierwsza klisza. Ja cię. Postanowiłem podzielić się z Wami efektami tego wiekopomnego wydarzenia:

Co to? No właśnie – co to. Tak naprawdę, ta klatka to w moim marnym dorobku największa tajemnica;) Wydaje mi się, że chciałem uwiecznić coś pionowo, a wyszło coś takiego. Z kontekstu całej kliszy za cholerę nie mogę dojść, kiedy je zrobiłem. Cóż, może i lepiej. podoba mi się takie, serio:) Póki co ląduje na nagłówku, bo na inny nie mam pomysłu.

Ps. czy tylko ja widzę krzyczącą twarz? mrocznie,:D.

————————————————————————————-

Żeby nie było, że robię tylko rozmazane paskudztwa. Zdjęcie Dominiki i jej paczki – w środku Marcin, a rozmazany to Stronczak. Zdjęcie zrobione na fortach. Też z pierwszej kliszy:)

A niedługo nastąpi mały lans, czyli prezentacja aparatów. Pożyczę tylko cyfrówkę.

Zdjęcie jeszcze z Liceum, zajęło całą kartkę tegorocznego biuletynu, no i przez jakiś czas miejsce na licealnej ścianie. Na pierwszym planie Jacek, słucha fakultetu;)

Pierwszy większy śnieg zimy 2005/6. Park ,,Pod Dębami”. Cholernie zimno było.

Zdjęcie wyróżnione w konkursie ,,Lapidarnie” organizowanym w Krakowie. 11.2007. Gdy bylem na Westerplatte ostatnio, dalej tam wisiało, dziwne.

Brat jako model. Niestety paskudnie poruszyłem.

Mała abstrakcja. Popeegerowska hala. Żelazek było trzy, wcześnie rano, dobre towarzystwo i gorąca kawa:)

Ze staroci tyle. Może jeszcze zdarzy mi się coś odgrzebać, póki co wystarczy. yo!